2-9-2008. Mongolië, Terelj Camp.

"Ja, ja!!", kwek ik uit een diepe slaap ontwakend, omdat iemand keihard aan de deur staat te rammelen. Jeannette is er al uit en maakt de deur open: niemand?  De trein bokt zo erg, dat alles uit de voegen gaat. Niet veel later moeten we de lakens, kussens etc. inleveren. We rijden Mongolië binnen. Een schitterend landschap stelt zich aan ons voor. Een van de eerste blikken erop, laat een tiental kraanvogels zien. Te laat voor een foto uiteraard! Hè toch. Overal zien we de "ger"s, de nomadententen van de Mongolen. Eerst in de weide ruimte van de toendra's, later tegen Ulan Bator aan en ook binnen de stad, met een stevige omheining om tent en het veld erom heen.
Glooiende bergen zijn door vele bekken kaal geschoren, zodat op deze afstand het hele land één groot golfveld lijkt. Tegen half acht rijden we het zeer uitgestrekte Ulan Bator binnen. Een nette moderne stad lijkt het ons, na al die grauwe Russische steden. Toch zien we ook hier nog steeds "ger"s staan.
Op het station nemen we afscheid van de Zweedse meiden, van de provodni's en van de treinburen.
De man van Tiara Reizen heeft ons al gespot en wij hem. Zo zitten we al snel in een SUV met een in alle talen zwijgende chauffeur. Hij scheurt ons naar het 65 km verderop gelegen Terelj camp. Zelfs bij het tanken onderweg spreekt hij geen woord met de pompbediende: hij geeft alleen maar het geld!

Oostwaarts gaat het de stad uit over wegen die steeds slechter worden. Tegen 9 uur worden we bij het Tiara Resort afgezet. We worden door de tijdelijke manager (heeft 3 maanden hier de boel proberen op de rails te zetten en te houden) verwelkomd en ontbijten met zijn drieën. We hebben goei buurt met hem over van alles en nog wat. Met name over wat er hier te doen is. Hij gaat overigens morgen weer op huis aan. Heeft inderdaad in het verleden veel van dergelijke buitenlandse karweien gehad. Met name in het GOS.

Dan zoeken we onze "ger 4" op, zetten de spullen daar neer, en gaan uitgebreid douchen in het verwarmde gebouw verderop. Dan gaan we bij het restaurant - annex lobby het verhaal van deze eerste vakantiedagen op internet zetten. Ik help Tineke daar even mee en laat haar dan d'r gang gaan. Buiten buurt ik gedurende die tijd met Nederlandse buren, 2 oudere Amsterdamse vriendinnen en een pa met dochter uit Boxtel. Dat levert al direct de nodige nieuwe en oude reisverhalen op.
Om één uur hebben we al weer de lunch, waarbij ik Tineke's portie lekker rundsvlees erbij krijg. Ze vertelt de bediening dat ze vegetarisch, vis of kip eet met oog op vanavond.
Dan wordt het tijd om de directe omgeving te verkennen. We lopen een paadje achter de "ger"s steil de berg op. De hond, die bij de "ger"s rondhangt, loopt mee. Dat is hem gewend te doen met gasten, hoorden we al van de anderen.
Ik wil langs de kale rotsen links naar een uitkijkpunt, maar dat blijkt net iets te wild te zijn. Dus gaan we daar over de kam heen. Boven hebben we zicht op de volgende vallei en bergen. We dalen weer af tussen vele alpiene bloemen als gentianen, miniasters en edelweissen door naar een riviertje. Die steken we evenals de weg over en lopen naar een volgende lagere kam. Onderweg jaag ik met het fototoestel op de luid vliegende sprinkhanen.In de vlucht is dat uiteraard niet simpel, maar digitale fototoestellen en geduld geven resultaten, waar je vroeger niet aan zou willen denken.
Met Rusland hebben we ook de Bonte kraaien achter ons gelaten. Hier zijn de kraaiachtigen door twee soorten vertegenwoordigd: de luidruchtige grote (raven?) en een slankere soort met rode bek (alpenkraaien?). De eksters zijn er nog wel en in grote aantallen.. Het lijken me betere vliegers als hun West-Europese neven en nichten.
Op die nieuwe kam staat een staketsel van houten palen, die versierd zijn met linten en enige koeienschedels.

We dalen af in de richting van een nederzetting van "ger"s en hekwerken. De hond heeft een soortgenoot gehoord en blijft (voor eigen veiligheid?) dichter bij ons. Eerder struinde hij in grote bogen om ons heen de omgeving af. Bij een hek gaan we links een beekje over en naar een zandweg, die ons weer naar het Terlj Camp leidt.

Aan de doorgaande weg daar staat nu een kudde yaks met enkele mixkoeien. Sjors en Gabi (de Boxtelnaren) en nog enkele andere mensen van dat clubje staan daar bij te kijken. wanneer wij die yaks ook willen fotograferen, vinden die beesten dat best. Maar ze hebben een bloedhekel aan honden! Twee van hen gaan dan ook direct in de aanval. In volle vaart, met de koppen langs de grond gaan ze achter de arme hond aan.
Gelukkig betijt dat weer. Ze hebben hun punt gemaakt, zonder de mensen ook maar een blik te gunnen! Die zijn niet van belang. Als wij naar het hotel doorlopen, twijfelt Tiara (zoals Tineke hem noemt), tussen de ene en de andere groep. Wij zijn als bewakers te kort geschoten en bij het hotel staat nog een vervelende andere hond tegen hem te grijnzen. Dus gaat hij uiteindelijk met de anderen mee over "onze" kam terug naar zijn stek bij de "ger"s.
Wij pakken bij het Ger-café een bruin biertje en zitten daar buiten lekker in de zon te genieten. (16.00)
Een deel van wandelaars voegt zich wat later bij ons, zodat het weer uitvoerig buurten wordt over eerdere en komende vakatiedagen. Dan drijft een regenbui ons naar binnen. Jan en Trui uit Blankenberge komen erbij en dragen een stevige kei aan het gesprek bij. Mooi volk, ze doen me sterk aan Jos en Magda Schurgers denken.
<>Buiten is het op het eind van de middag aardig fris geworden.
Om 7 uur is het tijd voor het avondeten. We komen met iedereen aan een lange tafel te zitten. Zo komen we gemaakkelijk de avond door geklept
<>Sjors en Gabi: Sjors is vrachtwagenchauffeur is nu voor 3 weken met de dochter op pad. Wordt dan door Gabi's vriend afgelost. Die 2 gaan dan nog lange tijd door met reizen. Zij hheft een Indo-schoonfamilie, hij rijdt voor z'n werk veel op Bulgarije, hetgeen een vak apart is.
De twee Amsterdamse vriendinnen: Gaan samen geregeld ver op reis: B.v. China, Vietnam Australië. Een van hen heeft last van haar knie, maar heeft nu veel baat bij een nieuw medicijn (voor rheuma?)
Jan en Trui: Gaan via de Gobi-woestijn naar China en door naar o.a. Nepal, India en Australië. Trui is lerares op een middelbare technische school geweest. Jan deed iets bij bedrijfshulpverlening.
Anousha: Dame alleen: Valt tot nu toe in het verbaal geweld niet op. Gaat in haar uppie naar China en Tibet.
 
'Later 's avonds wordt het verslag bijgeschreven, nadat er hout is gehaald en voor ons de kachel is aangemaakt. Tegen 11 uur maken we ons op om  onder zeil te gaan. In het toiletgebouw tref ik het viertal (pa met zoons), van Tiara Tours, dat van de morgen tegelijk met ons in Ulan Bator aankwam. Zij hebben al weer een drukke dag in Ulan Bator achter de rug. Een rustigere eerste dag was ook hen liever geweest.